با ما تماس بگیرید: 88769210-021 | info@tmksh-co.ir

بیمارستان

در اکثر کشورها، مراقبت های بیمارستانی سهم عمده ای از بوجه بهداشت و درمان را به خود اختصاص داده اند. بخش قابل توجهی از نیروی انسانی شاغل در بهداشت و درمان به بیمارستان ها اختصاص داده می شود. با توجه به هزینه گزاف تجهیزات و تسهیلات بیمارستانی و همچنین هزینه‌های مرتبط با آموزش و تربیت کارکنان تخصصی، هماهنگی تسهیلات درمانی با نیازهای واقعی جامعه بسیار ضروری می باشد.

در برنامه ریزی احداث بیمارستان باید شاخص های اجتماعی، محیطی، سودمندی، کارایی و اثربخشی مورد توجه قرار گیرد .

شاخص های اجتماعی:

مرتبط با محیط های اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی است که مردم در آن به دنیا می آیند، زندگی می کنند، کار می‌کنند و می میرند. این شاخص ها شامل اندازه گیری میزان سطح آموزش مردم، کافی بودن تغذیه، مسائل ارتباطات و حمل و نقل، اسکان، تخلف، جنایت،بهره‌وری، رفاه اقتصادی، اجتماعی و غیره می باشد. این شاخص‌ها مرتبط با مسائل بهداشتی و غیر بهداشتی مردم  می‌باشند.

شاخص های محیطی:

بیانگر محیط فیزیکی و بیولوژیکی هستند که در آن بیماری به وجود می آید و بیمار باید در آن زندگی کند این شاخص ها شامل اندازه گیری میزان آلودگی آب، هوا و غذا توسط فاضلاب، اشعه، صدا، مواد سمی و زباله می باشند. این عوامل به صورت منفرد یا به صورت سینرژیک موجب تهدید سلامت جسمی و روانی افراد می گردد.

شاخص های سودمندی:

بیانگر میزان سودمندی مداخلات انجام گرفته توسط سیستم های بهداشتی و درمانی هستند این شاخص ها شامل اندازه گیری میزان دسترسی به اهداف و مقایسه شکل های قدیم و جدید پیشگیری، تشخیص و درمان می باشند. شاخص های فوق از لحاظ تحقیقات بیوپزشکی و توسعه تکنولوژی باید مورد توجه سیاستگذاران بهداشت و درمان قرار گیرند، با این دیدگاه که چه چیزی باید تقویت شود توسعه یابد، آزمون شود، به کار گرفته شود و یا تامین اعتبار گردد.

شاخص های اثر بخشی و کارایی:

بیانگر وظایف سیستم های بهداشتی و درمانی هستند. این شاخص ها شامل اندازه گیری بیماری، ناتوانی، معلولیت و فشارهای روانی مرتبط با آن ها می باشند. در مورد ابتلا به اندازه گیری شدت، پیچیدگی و عوارض بیماری ها می باشد. این اندازه گیری ها برای استفاده از خدمات بهداشتی و درمانی، تاثیر بیمه در رفع نیازهای مردم و همچنین اهداف مداخلات بهداشتی و درمانی جهت اثر بخشی و کارایی سیستم ضروری است.


انواع بیمارستان ها

1. بیمارستان های عمومی

2. بیمارستانهای تخصصی

3. بیمارستان های دانشگاهی

4. بیمارستان های صحرایی


دسته بندی بیمارستان ها از جنبه اندازه
در یک نوع تقسیم‌بندی، بیمارستان‌ها بر حسب تعداد تخت تقسیم می‌شوند که در آن بیمارستان‌های کوچک تا 50 تختخواب،بیمارستان‌های متوسط 50 تا 100 تختخواب و بیمارستان‌های بیمارستان‌های بزرگ دارای بیش از 100 تختخواب می‌باشند.


دسته بندی بیمارستان و(مراکز درمانی) ها از جنبه سطح و منطقه پوشش
در تقسیم بندی ای که نظام خدمات درمانی بستری و تخصصی کشور انجام داده است، بیمارستان‌ها به شش سطح زیر تقسیم بندی شده اند:
 سطح 1: مراکز درمان بستر
این مراکز از یک مرکز بهداشتی درمانی، مرکز تسهیلات زایمان، آزمایشگاه و رادیولوژی، داروخانه و کلینیک تخصصی دوره ای تشکیل شده است.
 سطح 2: بیمارستان شهرستان(بیمارستان عمومی)
اولین سطح دسترسی افراد به خدمات بستری می باشد و حداقل شامل جهار بخش تخصصی اصلی (داخلی، جراحی، اطفال و زنان زایمان) می باشد.
 سطح 3: بیمارستان ناحیه ای 
علاوه بر اینکه دارای چهار تخصص اصلی بیمارستان عمومی می‌باشد از مجموع تخت های بیمارستان های شهرستان های حوزه آن ناحیه که تعداد تخت هر کدام به تنهایی به محدوده ایجاد بخش مستقل نرسیده است تشکیل شده است.  
 سطح 4: بیمارستان منطقه ای
دارای کلیه مشخصات یک بیمارستان عمومی و ناحیه‌ای بوده و علاوه بر آن از تخت های بخش هایی که در هیچ از یک نواحی تحت پوشش به نصاب نرسیده تشکیل نشده است. معمولا این بیمارستان ها در مراکز استان ها تاسیس می شوند.  
 سطح 5: بیمارستان های قطب
قطب بیمارستان های فوق تخصصی دانشگاهی در تعدادی از دانشگاه‌های بزرگ کشور بوده که دارای خدمات فوق تخصصی بوده و مسئول ارائه خدمات و پذیرش بیماران ارجاع شده از چند استان مجاور می باشند.
 سطح 6: بیمارستان های کشوری 
مراکز فوق تخصصی و ویژه کشور بوده که ارائه کننده خدمات منحصر به فرد و نادر تخصصی کشور می باشد.



نمونه های برتر


طراحی دانشجویی